အခန္းတခုလုံး..
ေဖြးဆြတ္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြနဲ႕ ေမႊးရီဖုံးလႊမ္း
ခန္းဆီး အျဖဴ ေရာင္....
ဆက္တီ အျဖဴေရာင္....
နံရံ အျဖဴ ေရာင္.....
စာပြဲခင္း အျဖဴေရာင္ ခင္းထားတဲ့ စားပြဲ ပုေလးေပၚ
ရနံ႕ သင္းသင္း ေကာ္ဖီ ႏွစ္ခြက္ က ေမွ်ာ္ လို႕....
အခန္းေဒါင့္ တေနရာ..
ကိုယ့္ ရင္ခုံ သံ ကိုယ္ ၾကားေနတဲ့ အခိုက္..
တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႕ .. အသာ အယာ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ .. သူ...
ျပံဳးခဲတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းေပၚ
ရွားပါးတဲ့ အျပံဳ းတပြင့္ လန္းတင့္ လို႕ေနတာ
ျမင္ခြင့္ ရခဲ့တဲ့.. အခိုက္အတန္႕ကေလး မေတာ့
ကမၻာ ေပၚက အရာရာ .. ျပာ သြား ခဲ့ ပါေပါ့
တို႕ ႏွစ္ေယာက္သာ ရွိတ့ဲံ ဒီကမၻာ..
က်မတို႕ စကား ေတြ မေျပာ ၾကဘူး
က်မတို႕ စကားေတြ ေျပာစရာ မလိုဘူး...
က်မ တို႕ မွာ ေျပာစရာ စကား မရွိဘူး...
က်မ ႏွလုံးသားက စကားသံ
သူ႕ ႏွလုံးသား နဲ႕ ၾကားခဲ့ ျပီးျပီ..
သူ႕ ႏွလုံးသား က စကား သံ ... က်မ ႏွလုံးသား နဲ႕ ၾကားခဲ့ျပီး ျပီ...
သူ႕ ထံ က ခ်စ္ျခင္းေတြ က်မ ဆီ စီး ဆင္းခဲ့ ျပီး ျပီ.....
သူ႕ ရင္ ခြင္ ထဲက .. သူ႕ မ်က္ႏွာ ေမာ့ အၾကည့္..
မ်က္ရည္ ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ သူ႕ မ်က္၀န္း...
အဲဒီ ေနာက္မွာေတာ့
က်မ ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြ..သမုဒၵရာမက က်ယ္၀န္းတာ က်မ ျမင္ခဲ့...
သူ႕ေက်ာေလး အသာ သိုင္းဖက္
ခ်စ္လိုက္တာ..
ခ်စ္လိုက္တာ.. လို႕ ထပ္ခါထပ္ခါ ... က်မေျပာေတာ့...
သူ..... ၾကည္ၾကည္ ႏူးႏူး နဲ႕ ငုံ ၾကည့္....
ခုေတာ့ လဲ..
အက်ည္းတန္ေသာ အရာေတြ အားလုံး....အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့..
ေလာကၾကီး က အသာယာ ဆုံး...
က်မ တို႕ ဆက္ေလွ်ာက္မဲ့ လမ္းမွာ.. ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ ပန္းပြင့္ေတြ ဖုံးလႊမ္း....
က်မတို႕ ဥယ်ာဥ္ထဲ မွာေတာ့..
က်မတို႕ ငွက္ကေလးေတြ ကဗ်ာဖြဲ႕ သီခိုက္..
က်မတို႕ ပန္းကေလးေတြ က ဘယ္ညာ ယိမ္း စည္းခ်က္လိုက္...
အျဖဴေရာင္ ခရုေတြနဲ႕ စီထားတဲ့ ခန္းဆီးေလး..
ဒန္း စီး ရင္း... အခ်စ္ သီခ်င္း တပုဒ္ ကို ဆို....
ဟိုး အေရွ႕ ပင္လယ္က လွိဳင္းပုတ္သံ သဲ့သဲ့
တခ်က္ တခ်က္... ယဲ့ယဲ့ ေလး.. ၾကား မိ....
မိုးေကာင္းကင္ တခု လုံး က ၾကည္လင္လို႕...
အခန္းေထာင့္က တေယာျပားေလး...
သူ႕ အလိုလို .. ေတး သြား တခု ဖန္တီး....
ပင္လယ္ ျပင္ အစြန္း.. ေမးတင္ေနတဲ့ ေနလုံး ၾကီး...
ျပံဳး ျဖီးျဖီး ေလး ႏွဳတ္ဆက္...
ငါ... ပုန္းေနေပးပါ့ မယ္ ကြယ္.... တဲ့...
သူ႕ပါးျပင္ မွာ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေတြ သမ္းေနတာ
က်မတို႕ ခ်စ္ရည္ေတြနဲ႕ ရႊန္းလက္ ခဲ့လို႕.. ဆိုပဲ....
က်မ ကေတာ့..
သူ႕ ရင္ခြင္ ထဲ...ရွက္ ရွက္ နဲ႕... ေခါင္း ၀ွက္ ထား မိရုံ....
ေသာက္သူမဲ့.. ေကာ္ဖီ ႏွစ္ခြက္..
စားပြဲ ပုေလး ေပၚ... ျပဳံးျပံဳး ေလး.. ေအး စက္.... လို႕.....။
မမသီရိ
