Saturday, October 24, 2009

ဆင္းရဲလြန္းတဲ့ကဗ်ာ

ဘယ္ကစမယ္မွန္းမသိလို႔
ဒီကဗ်ာကို ဒီကပဲစရေတာ့တယ္
ရွိစုမဲ့စု
အပိုင္းအစ
ဒါေတြနဲ႔ပဲ စထားရတယ္
အရင္က အရမ္းလြယ္ကူလြန္းတဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္
ခု
ေရာက္ရာအရပ္က ရပ္ရပ္ေစာင့္တာေတာင္ ေရာက္မလာ
" မီး ၁၀ ခါပ်က္တာ မီး ၁၀ခါ လာလို႔ေေပါ့" တဲ့
လၻက္ရည္ဆိုင္ရွင္ေလးကေျပာတယ္
အေရာင္ေတြကို ေၾကာင္လြန္းလို႔
အေမွာင္ထဲတိုး၀င္မိတယ္
စီးကရက္ကိုျပာေျခြခ်ေတာ့မွ
အစီခံရင္းမွာ အသက္ဓာတ္မွိန္မွိန္ေလးလင္းေနတာျမင္ရ
အဲဒါ
လူငယ္ဘ၀ေတြတဲ့လား
ကိုယ့္အလွည့္က်မွ
ေရႊပံုထဲက အမႈိက္ကိုရခဲ့တယ္။ ။


မင္းစိုးရာ

1 comment:

thoehtane said...

really love the last line.

"ko. a hlae. kya mha
shwe pone htel ka a mhite ko ya khae. tae"