ေျမေခြး ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္း

(၁)

ျမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အသက္ဟာ ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားျခင္းလို႕ဆိုရင္ ဘယ္သူကမွ် ျငင္းခံုၾကမယ္မဟုတ္ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္ ။ ျမိဳ႕ဆိုတာကလည္း ေစ်းကို ဗဟိုျပဳျပီး လူေန အိမ္ေျခေတြ ပြားမ်ား စည္ပင္လာတဲ့ "Evolution"ျဖစ္စဥ္ပါ ။“ဒါျမိဳ႕၊ ဒါရြာ”ဆိုတဲ့ အမိန္႕ျပန္တမ္းေတြကိုလည္း နာခံၾကတတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးတစ္ေခတ္မွာ ဒီအခ်က္ဟာ တစ္ျဖည္းျဖည္း သိသာထင္ရွားစ ျပဳလာပါၿပီ ။ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ဘယ္ေလာက္ စည္ ပင္ဖြံ႕ၿဖိဳးသလဲဆိုတာ ေစ်းအတြင္း ေရာင္း၀ယ္ၾကတဲ့ ၀ယ္လိုအားနဲ႕ပဲ အၾကမ္းဖ်ဥ္း တိုင္းတာရရွိမယ္ ထင္ပါတယ္ ။

ေစ်း(သို႕မဟုတ္) လူမႈႏိုင္ငံေရးတစ္ေခတ္ရဲ႕ ျပဒါးတိုင္ ။

ကမၻာ့သမိုင္းမွာ စီမံကိန္းစီးပြားေရးစနစ္ဆိုျပီး ေစ်းကြက္ကို သင္းကြပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ အမ်ားအျပား လည္း ေပၚထြန္းလာဖူးရဲ႕ ။ ဒီစမ္းသပ္ကာလအတြင္းမွာပဲ ဧကအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသရဖူေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု လြင့္စဥ္ကုန္ ၾက ။ ဆိုဗီယက္ အင္ပါရာ အေဟာင္းနဲ႕ တျခား ၾကယ္ရံႏိုင္ငံေတြဟာ ထင္ရွားလွတဲ့ သာဓကေတြပါဘဲ ။ ဧက၀ါဒစြဲ ျပင္းျပလွတဲ့ ၊ လက္ခ်ိဳးလို႕ေတာင္ ေရတြက္ႏိုင္ေလာက္ေတာ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြေတာင္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ ေနၾကျပန္ျပီ ။ “ဆိုရွယ္လစ္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္”တဲ့ ။ ဥပမာေဆာင္ရရင္ေတာ့ တရုတ္ ၊ ဗီယက္နမ္နဲ႕ က်ဴး ဘား ။

ယေန႕ေခတ္ ႏိုင္ငံေရးေဗဒ ေ၀ါဟာရ infrastructure [မတ္၀ါဒီေတြကေတာ့ Economic base လို႕ ပညတ္ရဲ႕] ဆို တဲ့ ေအာက္ေျခ အေဆာက္အအံုနဲ႕ ဧကစနစ္တို႕ရဲ႕ ထိပ္တိုက္ေဆာင့္မႈဟာ ၾကာသပေတးျဂိဳဟ္နဲ႕ ရွဴးမိတ္ကာ လီဗီ-၉ ၾကယ္တံခြန္တို႕ရဲ႕ စီးခ်င္းထိုးပြဲလိုပဲ ၾကည့္ေကာင္းလွတဲ႕ ပြဲတစ္ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ေဘာဂေဗဒ ေပတံေဟာင္း ေတြ ၊ သီ၀ရီအေဟာင္းေတြကို စြန္႕ပစ္လိုက္ရမွာလား ။ ဖာေထးေကာ္ကပ္ သံုးလို႕ရဦးမွာလား ။ အနာဂတ္ သမိုင္း တစ္ေကြ႕မွာ အေျဖရွာေတြ႕ၾကမွာပါ ။ ဒါဆိုရင္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ ကိုယ္တိုင္ကေရာ ျပီးျပည့္စံုေသာ အမွန္တ ရားလား ။ ဘယ္သူေတြကမွ် အာမ မခံရဲပါဘူး ထင္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ လို႕ မရဘူးဆိုတာေတာ့ အားလံုး လက္ေတြ႕က်က် သိရွိကုန္ၾကပါျပီ ။ေစ်းကြက္ကို ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ယဥ္ ပါးေအာင္ လုပ္ေဆာင္သင့္သလဲ ။ ဒီဲျပႆနာကေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု တံခါးကို တစ္ေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ေနျပီ ေပါ့ ။

ထားေတာ့ ။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ အေမရိကန္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေပၚ ထင္ဟပ္ခ်က္တစ္ရပ္ကို ေလ့လာၾကရ ေအာင္ ။



(၂)

A Fox

Down in the Jersey woods
a fox considered our progress.
A shopping center cleared its throat,
a truck buckled and evaporated.
Several tree frogs leapt out
of a thirteen-century monastery
but were not injured.
A salesperson declared that
everything must go : the fox
said, "Never."The clerk
started sweeping the aisles.
On the road to the beyond
the inhabitants are at
our disposal, cooking and cooking.

James Tate
(The New Yorker, June 14, 1993.)



(၃)

ေစ်းကြက္နဲ႕ ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္း ဆိုတာကလည္း ဒဂၤါးတစ္ျပားရဲ႕ ေခါင္းနဲ႕ပန္းပါ ။ ေရာင္းလိုအားနဲ႕ ၀ယ္လိုအားတို႕ ညီညြတ္မွ်တမွသာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ စည္ပင္၀ေျပာတယ္လို႕ အဆိုရွိပါတယ္ ။ မ၀ယ္ႏိုင္သူေတြက ေျခေအး၀မ္းေရာင္ ၊ ထရံကြာ သံစူးေလာက္ေအာင္ မျမင္ဖူးတာေတြ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈၾက ။ တၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံက လူခ်မ္းသာ စာရင္း ၀င္သူေတြ ကမၻာနဲ႕ ရင္ေပါင္တန္းျပီး ဥေရာပကို မဟုတ္တာေတာင္ ထိုင္းနဲ႕ စကၤာပူမွာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ၾကျပီ ။ Shopping ဆိုတာ ယေန႕ေခတ္ရဲ႕ ဖက္ရွင္တစ္ရပ္ပါဘဲ ။ သြားေလသူ ဖိလစ္ပိုင္ သမၼတ ကေတာ္ေဟာင္း အီမယ္ လ္ဒါ မားကို႕စ္ ေတာင္ ဘုန္းမီးေနလ ေတာက္ပစဥ္က ေလယာဥ္ စင္းလံုးငွားျပီး ေစ်း၀ယ္ထြက္သတဲ႕ ။

ကၽြန္ေတာ္ ေျမေခြးတစ္ေကာင္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ဖို႕ စဥ္းစားတဲ႕ ကဗ်ာကို ဖတ္မိေတာ့ အိႏၵိယ ၀တၳဳရွည္တစ္ပုဒ္ကို အ မွတ္ရမိတယ္ ။ Christian Chandra ရဲ႕ "Mr. Ass Comes to Town" ။ ျမိဳကျပရဲ႕ မာယာ ။ အရင္းရွင္စနစ္ရဲ႕ အဆီ အေငၚမတည့္တာကို သေရာ္ထားတဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ပါ ။ ဖတ္ခဲ႕ရတာ ဆယ္စုကာလေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနေပါ့ ။

ဂ်ိမ္းစ္ တိတ္ ရဲ႕ ေလ့လာေရးခရီးသည္ဟာ ေျမေခြးပါ ။ ဘာေၾကာင့္ အျခားေတာရိုင္း တိရ စၦာန္တစ္ေကာင္ကို ဇာတ္ ေဆာင္မထားပဲ ေျမေခြးကို ေရြးခဲ႕တာလဲ ။ အေၾကာင္းရွိတယ္ ။ ေျမေခြးဆိုတာ အရိုင္းပါ ။ စဥ္းလဲေကာက္က်စ္မႈရဲ႕ သေကၤတတစ္ရပ္ပါ ။ ဒါဟာ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး ၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတည္းက သတ္မွတ္ထားတဲ့ နိမိတ္ပံု မဟုတ္ပါဘူး ။ ႏိုင္ငံ တကာ သတ္မွတ္ခ်က္ ။

ကဗ်ာမွာ နယူးဂ်ာဆီျပည္နယ္ ေတာအုပ္ထဲက ေျမေခြးတစ္ေကာင္ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈ တိုးတက္ပံုအေၾကာင္း စဥ္းစား တာနဲ႕ စထားပါတယ္ ။ ေျမေခြးဟာ အိမ္ယာတိုက္တာေတြ ခမ္းနားထယ္၀ါပံုအေၾကာင္း မေတြးဘူး ။ ဟိုတယ္ေတြ ၊ အင္းေတြမွာ ၀င္ထြက္သြားလာေနၾကတဲ႕ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေၾကာင္း မေတြးဘူး ။ လမ္း တံတားေတြ တည္ ေဆာက္ျပဳျပင္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းလည္း မေတြးဘူး ။ ပန္းျခံေတြ စည္ကားစိမ္းလန္းေနတာကိုလည္း မေတြးမိပါဘူး ။ အရိုင္းဆိုေပမယ့္ ေစ်းကိုပဲ အေတြးျဖန္႔ၾကက္လိုက္တယ္ ။

အဲဒိအခါ ေစ်းတစ္ေစ်း လည္ေခ်ာင္းရွင္းသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္ ။ ဘာေတြထြက္လာၾကမလဲ ။ ခၽြဲသလိပ္ေတြ ၊ တံ ေတြးေတြ ၊ ေရာဂါပိုးမႊားေတြ ထြက္မလာၾကပါဘူး ။ ကုန္စည္ ပစၥည္းေတြပါဘဲ ။ ကုန္စည္ စီးဆင္းလည္ပတ္ျမန္ဆန္ တာဟာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ အေပါင္းလကၡဏာပါ ။ ကုန္ကားေတြ ေမာင္းထြက္သြားၾကတယ္ ။ အျမန္ႏႈန္း တစ္ခုနဲ႕ ။ ျပီးေတာ့ လွစ္ကနဲ ေပ်ာက္သြား ။ လွ်င္ျမန္စြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာကိုေတာင္ evaporated ဆိုတဲ႕ စ ကားလံုး သံုးျပသြားတယ္ ။ စကားလံုး ပဥၥလက္ကိုက ခ်စ္စရာ ။

ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္မွာေတာ့ အားလံုးဟာ (လူေတြအပါအ၀င္) ကုန္စည္ေတြပါဘဲ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၀ ေက်ာ္ေလာက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႕ အဲဒိေက်ာင္းထဲက ခုန္ထြက္လာၾကတဲ့ ဖားပ်ံကေလးေတြေတာင္ ေရာင္းကုန္ ျဖစ္သြားၾကပါျပီ ။ စားလို႕ရတာ ၊ သံုးလို႕ရတာ ၊ ၀ယ္လို႕ရတာ အကုန္ေရာင္းၾက ။

ေစ်းသည္ကေတာ့ sale promotion လုပ္ေနတယ္ ။ လူသံုးကုန္ပစၥည္းအားလံုး အေရာင္းသြက္ေစရမယ္တဲ့ ။ ေမ တၱာလက္ေဆာင္ ၊ ကံစမ္းမဲမ်ားနဲ႕ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္ မက္လံုးမ်ားစြာနဲ႕ ။ ဥာဏ္မ်ားေကာက္က်စ္လွတဲ့ ေျမေခြး ေတာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားမိတယ္ ။ အရိုင္းဆိုေတာ့ ေခတ္မမီဘူး ထင္ပ ။ “မျဖစ္ႏိုင္တာတဲ့။”

အေရာင္းစာေရးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆိုင္ေကာင္တာ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားမက်န္ လွည္းက်င္းေရာင္းထုတ္လိုက္ ျပီေလ ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဥာဏ္မ်ား ေကာက္က်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ေျမေခြးေတာင္ ခံစားသြားရရွာပါျပီ ။ အေရာင္းသြက္ လာ ေလေလ ၊ အမိႈက္ပံုေတြလည္း ျမင့္တက္ မို႕ေမာက္ လာေလေလပါဘဲ ။ စည္သြပ္ဘူးခြံေတြ ၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ခြံေတြ ၊ ကဒ္စကၠဴဘူးခြံေတြ ၊ ဘက္ထီးရီးယားပိုး ပြားသလို စုပံုမ်ားလာၾက ။ အမိႈက္ေတြ ။ ပစၥည္းအမိႈက္တင္မက လူ႕အမိႈက္ ေတြ ။

အမိႈက္ရွိရာကို အမိႈက္ေတြပဲ လာတတ္စျမဲပါ ။ အမိႈက္ပံုထဲက စားၾကြင္းစားက်န္ေတြကို ထိုးဆြ ရွာေဖြ စားေသာက္ ၾက ။ ဒါကို မ်က္ကြယ္ျပဳထားလို႕ ရႏိုင္ပါမလား ။ လမ္းရဲ႕ ခတ္လွမ္းလွမ္း အျခားဘက္မွာ ေစ်းထဲက စြန္႕ပစ္ထားတဲ့ အမိႈက္ေတြနဲ႕ လူတစ္သိုက္ ။ အိမ္ေျခမဲ့ သူေတြ ။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးရဲ႕ အနိဌာရံုေတြ ။ ခ်က္ၾက ျပဳတ္ၾက စားေသာက္ၾကနဲ႕ ။

ဒါကို ခ်ားလ္စ္ ဒါ၀င္ မိန္႕ဆိုသလို survival of the fittest ဆိုျပီး “ေတာ္သူေန ၊ မေတာ္သူသြား” သေဘာမ်ိဳး ထားရက္ႏိုင္ၾကမလား ။ ဒါေၾကာင့္ ေစ်းကြက္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆိုတာဟာ ေနာင္လာမယ့္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု ရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး ျပႆနာလို႕ ညႊန္းဆိုမိပါေၾကာင္း ။




(၄)

ေျမေခြး

ဂ်ာဆီေတာအုပ္က ဆင္းလာ
ေျမေခြးတစ္ေကာင္က ငါတို႕ တိုးတက္မႈကို ေတြးေလရဲ႕
ေစ်းတစ္ေစ်း လည္ေခ်ာင္းရွင္းလိုက္တယ္
ကုန္ကားတစ္စင္း ေမာင္းထြက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြား ။
ဖားပ်ံေတြ ခုန္ေပါက္ ထြက္လာၾက
တစ္ဆယ့္သံုးရာစု ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲက
ဘာမွ် နာစရာမရွိ ။
ေစ်းသည္က ဖြင့္ေျပာတယ္
အားလံုး အေရာင္းရ စြံရမယ္တဲ့ ။ ေျမေခြးက
“မျဖစ္ႏိုင္တာ ။” အေရာင္းစာေရးတစ္ေယာက္
ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားေတြ စလွည္းတယ္ ။
လမ္းရဲ႕ ခတ္လွမ္းလွမ္း
အိမ္ေျခမဲ့သူတို႕
အမိႈက္ပံုမွာ ခ်က္လိုက္ၾက ၊ ျပဳတ္လိုက္ၾက ။


ဂ်ိမ္းမ္စ္ တိတ္

TS

ရနံ႕သစ္ မဂၢဇင္း ၊ အမွတ္ ၃၅
ဇူလိုင္လ ၊ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ။


--

ေမေမ့ကို ေျပာစရာစကားေတြ က်န္ေနဦးမွာလားလို႔

ေၾကကြဲစရာေတြေျပာစရာက်န္ေနဦးမွာလားလို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္
ကၽြန္ေတာ့္ကိုထားၿပီး အေဝးကၿမိဳ႕ကေလးဆီ ေမေမကျပန္ေတာ့မွာ
လူေနထူထပ္ၿပီးသစ္႐ြက္ေတြမ႐ိွပဲေနေပ်ာက္လည္းမထိုးတဲ့ကြန္ကရိေတာနက္ထဲ
႐ုပ္ဝတၳဳဝါဒီၿမိဳ႔ျပကို လက္ခ်ည္းသက္သက္ရင္ဆိုင္ယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ္အလုပ္တစ္ခုခု ရမွျဖစ္မယ္ ေမေမ
ကၽြန္ေတာ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႔လည္း
ကမၻာေျမႀကီးကိုလည္း မကယ္တင္အား ကၽြန္ေတာ္ေငြလိုေနပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္မက္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔လည္း
သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ႀကီးကိုလည္း မထိန္းသိမ္းအား ကၽြန္ေတာ္ေငြလိုေနပါတယ္
တိုက္ခန္းငွားထားတဲ့စာခ်ဳပ္ကလည္း ေနာက္တစ္လဆိုျပည့္ၿပီ ေမေမ
ခ်စ္သူပူဆာေနတဲ့ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္လွလွကေလးလည္း ဝယ္မေပးရေသးဘူး
IELTS, AUTO CAD သင္တန္းေၾကးေတြလည္းေပးရဦးမယ္ ေမေမ
ဂလိုဘယ္ဆန္ဖို႔၊ ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႔ VISA သက္တမ္းတိုးထားရဦးမယ္
မျဖစ္ဖူးေမေမ ကၽြန္ေတာ္အမွန္တစ္ကယ္ ေငြလိုေနပါတယ္
အေပါင္းအသင္းေတြဆံုတိုင္း ေငြသံေၾကးသံညီးျငဴသံေတြဆူညံလို႔
ဇာတိၿမိဳ႕က ကုန္သည္ပြဲစားသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေငြလိုေနတယ္
ေရေျမျခားေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေငြလိုေနတယ္
တစ္ေျမထဲေနတစ္ေ၇ထဲေသာက္ အင္ဂ်င္နီယာ၊ပ႐ိုဂရမ္မာ၊ဆရာ၀န္၊ကဗ်ာဆရာ
သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးလိုအပ္ေနတာကလည္း ေငြပါပဲ ေမေမ
ကၽြန္ေတာ္ကိုထားခဲ့ၿပီး ေမေမက ေဝးေဝးက ၿမိဳ႕ေလးဆီျပန္ေတာ့မွာ
ေမေမကို ေျပာစရာစကား က ် န ္ေ န ဥ ီ း မ ွ ာ လ ာ း လ ိ ဳ ႔။

ေအာင္ပိုင္စိုး

ပလပ္စတစ္အေရခြံ

သူမရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အားလံုး ၾကမ္းျပင္ေပၚပံုက်သြားၾကၿပီ
႐ုပ္ဖ်က္ထားတဲ့မုန္တိုင္းတစ္ခုလို တိတ္ဆိတ္တဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ သူမ
ငါဆီ ခ်ဥ္းကပ္လာေနရဲ႕
အဲ့ဒီခဏ၊ ငါ့ကိုငါ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့တယ္
သူမ ၿပံဳးလိုက္ရဲ႕
ႏွင္းဆီပြင့္ဖက္ေလးတစ္ခုကို မနက္ခင္းေလျပည္က ႏိုးထေစသလိုမ်ိဳး
ငါ့ႏွလံုးသားထဲမေတာ့ ေတာမီးေလာင္သြားေစမယ့္ မုန္တိုင္းတစ္ခုလိုမ်ိဳး
ထားလိုက္၊ ဘယ္သူမွ မၿငိမ္းသတ္လိုက္ၾကပါနဲ႔ ။
သူမရဲ႕ အနမ္းေတြကို ငါယံုၾကည္တယ္
ေကာင္းကင္ဘံုရဲ႔ အိပ္မက္တခ်ိဳ႕ကို ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့လိမ့္မယ္လို႔
ငါ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တယ္
ေရခဲေတာင္တစ္ခုကိုေတာင္ အရည္ေပ်ာ္သြားေစမယ့္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔
သူမ ငါ့ကိုနမ္းပစ္လိမ့္မယ္လို႔ ။
တကယ္ေတာ့ ငါထင္သလိုမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး
ငါ့ႏႈတ္ခမ္းေတြက ငါ့ကို ျပန္ေျပာေနရဲ႕
သူတို႔ တကယ္နမ္း႐ိႈက္လိုက္မိတာက
ပလပ္စတစ္အေရခံတတ္ထားတဲ့ ေအးစက္စက္ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကိုတဲ့ ။
႐ုတ္တရက္ တြန္းဖယ္ပစ္လိုက္တဲ့ ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြကို
သူမ တအံ့တၾသၾကည့္ေနရဲ႕
ၿပီးေတာ့၊ အဖ်ားတက္တုန္ရီေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြ
သူမရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားကေန ထြက္က်လာေတာ့တယ္ ။
ျမစ္ေတြထက္ရွည္လ်ားတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ငါ ရွင္းျပေနေသးရဲ႕
သူမရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚေရာက္ေနတဲ့
အဲ့ဒီ ေအးစက္စက္ ပလပ္စတစ္အေရခံြတစ္ခုအေၾကာင္း
ဒါေပမယ့္၊ သူမကေတာ့ အခိုင္အမာယံုၾကည္ေနဆဲေပါ့
ဒါေတြဟာ သူမခႏၶာကိုယ္ရဲ႔ ေတာက္ပတဲ့အသားစေတြလို႔ ။
အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ သူမရဲ႔ကိုယ္ေပၚက ပလပ္စတစ္အေရခြံတစ္ခုက
သူမနဲ႔ ငါ့ၾကားမွာ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာေစေတာ့တာပါပဲ။
ေနာက္ထပ္လည္း ႏွလံုးသားေပါင္းမ်ားစြာ ။
မွန္တစ္ခ်ပ္ရဲ႕ ေရွ႔မွာ သူမရပ္ေနရဲ႕
သူမကိုယ္သူမ စူးစမ္းေနပံုပါပဲ
မ်က္ႏွာေပၚက အညစ္အေၾကးတခ်ိဳ႔ကို ေရနဲ႔သန္႔စင္လိုက္တယ္
ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ သူမရဲ႕ ပလပ္စတစ္အေရခြံကိုေတာ့
ကြာက်မသြားေစႏိုင္ဘူးေပါ့
စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာနဲ႔ ငါ့ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ရဲ႕
အဲ့ဒီေနာက္ အရင္ေန႔မ်ားစြာအတိုင္း အခန္းအျပင္ကို ထြက္သြားေတာ့တယ္ ။
သူမ ဘယ္ကိုသြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါ မသိဘူး
စာသင္ေက်ာင္းေတြဆီကိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားေက်ာင္းေတြဆီကိုလား
႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ယဥ္ေက်းမႈအခမ္းအနားတစ္ခုခုဆီ
သူမ ေရာက္ရွိေနမွာလား ။
ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ ငါသိေနရဲ႕
သူမျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ၊ ပိုၿပီးထူထပ္႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံေတြ
သူမကိုယ္ေပၚ ကပ္ပါလာမယ္ဆိုတာပါပဲ ။
အခန္းတံခါးဖြင့္သံၾကားလိုက္ရတယ္၊ သူမျပန္ေရာက္လာၿပီထင္ရဲ႕
မဟုတ္ဘူး၊ သူမျပန္ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး
ဒါ ေအးစက္တဲ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံတစ္ခု ျပန္ေရာက္လာတာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ ရြံရွာဖူးတဲ့ တျခားေသာသူေတြအတိုင္းေပါ့
သူမကိုယ္ေပၚမွာလည္း ထူထပ္တဲ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံတစ္ခုက
အခုိင္အမာေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီ ။
သူမေလွ်ာက္လာတယ္။ အိပ္ရာေပၚ လဲက်ေနတဲ့ ငါဆီ
သူမေျပာေနရဲ႕ ၊ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ စကားလံုးတခ်ိဳ႔နဲ႔
သူမနမ္းလိုက္ရဲ႕ ၊ ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းအစံုနဲ႔
သူမဖတ္ထားရဲ႕
ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ ေအးစက္စက္လက္ေခ်ာင္းရွည္ေတြနဲ႔
ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုခ်စ္ေနရဲ႕ ၊ ပလပ္စတစ္အေရခြံတတ္ထားတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုနဲ႔ ။
ငါလိုခ်င္တာ မိတ္ကပ္လိမ္းထားတဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔
သူမကို ေအာ္ေျပာလိုက္မိရဲ႕
ၿပီးေတာ့ သူမကိုယ္ေပၚက ပလပ္စတစ္အေရခြံကို ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔
ဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တယ္ ။
ဘယ္မွာလဲ
သူမယံုၾကည္ထားသလို လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ေသြးတစ္စက္မွ ထြက္က်မလာဘူး
ဒါေပမယ့္ သူမကေတာ့
အသားစေတြစုတ္ၿပဲသြားသလို နာက်င္စြာေအာ္ဟစ္ေနေလရဲ႕ ။
ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုအတင္းအက်ပ္ ဖက္တြယ္ထားရင္းက သူမ ငိုေၾကြးေန
ေနာက္ေတာ့ ငါ့ပုခံုးေပၚ သူမရဲ႕ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႔ လိမ့္ဆင္းလာေတာ့တယ္
ဘယ္ေလာက္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစရာပါလဲ
အဲ့ဒီမ်က္ရည္စက္ေတြကေတာ့ ပလပ္စတစ္အေရခြံမဲ့တဲ့
လူသားရဲ႔ အစစ္အမွန္ မ်က္ရည္စက္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္ရဲ႕ ။


(အမဲလိုက္ အက ကဗ်ာစာအုပ္မွ )
ျမင့္မိုးေအာင္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မွာ မိုးေတြ႐ြာေနတဲ့ရက္ေတြဆို အျပင္ကို မထြက္ျဖစ္သေလာက္
အခန္းထဲမွာ က်ဥ္းၾကပ္ေလွာင္ပိတ္
နံရံေတြရဲ႕ အျခားတစ္ဖက္ဘာေတြမ်ား႐ိွေနႏိုင္မလည္းဆိုတဲ့ အေတြးကို
အဓိပၸါယ္မဲ့ေတြးေနမိတယ္။
ဘယ္ကိုမွလည္း မဆက္သြယ္ျဖစ္ တစ္စံုတရာကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတဲ့ အေတြးေတြ
၊တစ္စံုတရာကိုေတာင့္တေနတဲ့႐ွင္သန္ေနျခင္းေတြ ေအးစက္ေနၿပီလား။
အတုအေယာင္ျမတ္ႏိူးမႈအေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ေအးစက္ျခင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
နာက်င္ျခင္းေတြေပၚတဖြဲဖြဲ႐ြာက်ေနခ်ိန္မွာပဲဆရာျမင့္မိုးေအာင္ေရးသားေသာ“ပလပ္စတစ္အေရခြံ”ကဗ်ာကိုေရ႐ြတ္ေနမိတယ္။
ဒီရက္ထဲ ေနထိုင္ျခင္းမွာ အဆင္မေျပမႈေတြမ်ားလာတယ္။
လိုအပ္ခ်က္ေတြမ်ားစြာနဲ႔ပိုမိုက်ဥ္းေျမာင္းလာေနတဲ့ ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕
႐ွင္သန္ျခင္း၊
ေအာင္ျမင္လိုမႈ၊အလိုမက်ျခင္း၊အဆင္မေျပျခင္းေတြကို အမွတ္ရခ်က္မ်ားအေနနဲ႔
ဆရာျမင့္မိုးေအာင္ေရးသားေသာ “ပလပ္စတစ္အေရခြံ”ကဗ်ာကို
ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။




ေအာင္ပိုင္စိုး

ျမစ္အ

ျမစ္အ

အနားသပ္ခံဘ၀နဲ႔
ကမ္း႐ိွခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေပမဲ့
ၿမိဳ႕ေတာ္တစ္ဝိုက္မွာေတာ့
စိတ္ႀကိဳက္ စီးဆင္းခြင့္မရ႐ွာဘူး။
ညိမ္းညိဳ
(အ႐ိုင္းေတးကဗ်ာစာအုပ္မွ...........)

အခ်စ္စစ္္ကို ႏွလံုးသားႏွင့္ဆက္၍ ေဖာ္ျပႏုိင္ပါေစ

A, B, C, D ေတြ အလြတ္က်က္ လာလာရြတ္မျပန႔ဲေတာ့
အားလံုးနားလည္သေလာက္ေတာ့ သနားတယ္
အႏုပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း
ဘယ္ေလာက္ထိ ပိတ္ဆို႔ကာရန္ထားႏုိင္မွာလဲ
Keyboard ေပၚ Enter တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ရင္
ေမာ္နီတာမ်က္ႏွာျပင္ကေန
အျခားကမၻာတစ္ဖက ္ အေရာက္လွမ္းႏိုင္မယ့္ ေျခလွမ္းေတ ြ
အင္တာနက္၊ chat-room ေတြကေန
ရင္ခုန္သံကို ပံုတူမ်ိဳးပြားလို႔ရေၾကာင္း သက္ေသျပခ်က္ေတြ
ျမန္ႏႈန္းျမင့္ အင္ဂ်ီနီယာဘ၀ကေန
စပါး၀ယ္ေရာင္းပြဲစားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ခ်င္မိတ့ဲ ႐ူးသြပ္မႈေတြ
http://www.blogspot.com ေတြကေန
အလင္းျပန္လာမယ့္ ယံုၾကည္ခ်က္သက္သက္ မနက္ျဖန္ေတြ
ဒါေတြနဲ႔မွမလံုေလာက္ရင္
ဆက္ေျပာေနခ်င္ေသးတဲ့ ငါ့လွ်ာကို လာျဖတ္ပစ္လိုက္ေပ့ါ
ဆက္ေလွ်ာက္ေနခ်င္ေသးတ့ဲ ငါ့ေျခေထာက္ကို လာ႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္ေပါ့
ေပ်ာ္သလိုေနလို႔မရလည္း ေပ်ာ္ေအာင္ေနမယ္လို႔ စိတ္ထဲေတြးထားတယ္
``တစ္ေန႔ကရဲ႕မနက္ျဖန္ဟာ ၾကာသပေတးေန႔ျဖစ္ၿပီး
သဘက္ခါရဲ႕ မေန႔က စေနေန႔ျဖစ္ရင္
ဒီေန႔ဟာ ဘာေန႔လဲ ဆိုတ့ ဲ´´
အဓိပၸါယ္မဲ ့ေၾကာ္ျငာဘုတ္ေပၚက စာသားတစ္ခ်ိဳ႕ကို ဖတ္မိရဲ႕
ေၾသာ္ သံသယစိတ္ဟာ
လမ္းေတြေပၚမွာ၊ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေတြမွာ
စိုက္ပ်ိဳးထြန္ယက္လို႔မရတ့ဲ ေျမလြတ္၊ ေျမ႐ိုင္းေတြေပၚမွာ
သိန္းေထာင္ခ်ီတန္ေၾကးရိွတ့ဲ လူကုံတန္ျခံ၀န္းေတြထဲမွာ
အေလ့က်ေပါက္ေရာက္ႏိုင္တ့ ဲ ျမက္ပင္လိုမ်ဳိးပဲ . . .
မႏိုင္၀န္ေတြ မတန္တဆ သယ္ရြက္ထမ္းပိုးေနရတ့ ဲ
ဘ၀ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္လိုေပါ့
နာက်င္စရာေတြၾကံဳလာတိုင္း
ငယ္ဘ၀အိပ္မက္ အက်ိဳးအေၾကေလးကို
သံေသတၱာေဟာင္းေလးထဲ တ႐ိုတေသေခါက္သိမ္းထားမိရဲ႕
ေမ့လို႔ မျဖစ္တာကို ေမ့ပစ္လိုက္ဖုိ႔
ေတြးလို႔ မရတာကို ဆက္ဆက္ေတြးေနမိပါတယ္
ကမၻာႀကီးအေၾကာင္း မစဥ္းစားအား
မနက္ျဖန္ အတိအက်ေရာက္လာမယ့္ လမ္းေတြ အေၾကာင္းပဲ စဥ္းစားမိရဲ႕
အမွန္တရားဟာ တစ္ခုထက္ ပိုေနမလားဆိုၿပီး
သြားေနက်လမ္းကေလးကို ေက်ာခိုင္းပစ္လိုက္တယ္
လုံျခံဳမႈ မရိွေတာ့တ့ေဲ နာက္ပိုင္း
လူငယ္ဘ၀ ဒီဇိုင္းကို ဒီအတိုင္းပဲ ထားခဲ့လိုက္မိတယ္။ ။



*ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ထိုက္သို႔ . . .

ေအာင္ပိုင္စိုး

ွဆားခ်က္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာေဟာင္းေလးတစ္ပုဒ္ ျပန္တင္မိတာပါ။